#มิ่งขวัญสี่ทับสิบ 8
//อ่านอันนี้แล้วไปอ่านต่อที่จอยนะคะ//
มิ่งขวัญก้มลงอ่านข้อควมล่าสุดที่แถบการแจ้งเตือนจากคุณครูที่ตนแอบชอบครั้งแล้วครั้งเล่า
ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อเพราะทันทีที่ลองแง้มผ้าม่านที่ระเบียงก็เห็นคุณครูตัวบางยืนจดๆจ้องๆอยู่ที่รั้วบ้านแล้ว
ใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเมื่อนึกถึงคำพูดของโยธินที่บอกว่าคุณครูคนเก่งก็มีใจให้
ยิ่งคิดได้แบบนั้นร่างกายก็ยิ่งยืนอยู่ไม่ติดที่
พื้นที่ในห้องถูกเดินวนจนทั่วด้วยความกระวนกระวายใจ
ก๊อกๆ
“มิ่งลูก
คุณครูมาหาแน่ะ”
“ห้ะ!? แม่พาครูเขามาในบ้านแล้วหรอ”
“ก็ใช่สิลูก
ครูเขายืนรอลูกหน้าบ้านตั้งนานแล้วนะ รีบลงไปสิ”
“ครับ”
เด็กหนุ่มเดินคล้อยตามหลังผู้เป็นแม่อย่างกล้าๆกลัวๆ
ใช่ว่าตัวเองจะมีความผิดอะไร แต่เพราะไม่กล้าสู้หน้าคุณครูในตอนนี้ต่างหาก
“เจ้ามิ่งมาแล้วค่ะ
เดี๋ยวคุยกันไปก่อนนะคะ แม่ขอไปเตรียมอาหารก่อน”
“ครับ”
ทันทีที่ผู้เป็นแม่คล้อยหลังเข้าครัวไปบรรยากาศอึดอัดก็เข้าปกคลุมห้องรับแขกกลางบ้านทันที
คุณครูคนเก่งจดจ้องเด็กหนุ่มที่ตนตั้งใจมาหาไม่วางตา หากแต่สายตานั้นมันเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
จนทำให้เด็กหนุ่มเริ่มทำหน้าไม่ถูก
“มิ่งขวัญ...”
“เดี๋ยวครับ”
มิ่งขวัญเอ่ยขัดขึ้นเมื่อเห็นว่าครูเริ่มจะพูดอะไรบางอย่าง
ไม่พอเท่านั้นยังหันหลังเดินเข้าครัวไปหน้าตาเฉยจนคนเป็นครูหน้าเสีย
“แม่ครับ
ผมพาครูขึ้นไปดูห้องก่อนนะ”
“จ้า”
มิ่งขวัญเดินกลับออกมาจากห้องครัวก่อนจะตรงเข้าไปกุมข้อมือคุณครูคนเก่งของเขาให้เดินตามกันขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน
ความอึดอัดเพิ่มทวีคูณเข้าไปอีกเมื่ออยู่ด้วยกันเพียงสองต่อสอง
ถ้าเป็นเวลาปกติคงไม่แย่ขนาดนี้แต่นี่ดันเป็นเวลาที่กำลังมีเรื่องไม่เข้าใจกันอยู่นี่สิ
คนเป็นครูเริ่มตัวไม่ถูก
ไม่รู้ว่าความกล้าที่เตรียมมาจากบ้านหายไปไหน
สายตาก็เริ่มหาจุดโฟกัสไม่ถูกเลยทำได้แค่มองไปรอบๆห้องนักเรียนของตนพลางสำรวจ
ด้านเด็กหนุ่มเมื่อคนที่ชอบเข้ามาอยู่ในห้องก็เริ่มทำตัวไม่ถูกเช่นกัน
ไม่รู้จะเอาตัวเองไปไว้ตรงไหนขืนเดินวนรอบห้องเป็นหนูติดจั่นเหมือนก่อนหน้านี้คงขายหน้าแย่จึงตัดสินใจนั่งลงบนเตียงของตัวเองเงียบๆ
“ห้องสะอาดดีนะ”
“แม่ผมทำความสะอาดให้ครับ”
“งั้นหรอ”
บทสนทนาที่แข็งทื่อจบลงพร้อมกับความอึดอัดที่เพิ่มขึ้น มิ่งขวัญเริ่มจับโฟกัสสายตาไปที่คุณครูของตนที่กำลังมองไปรอบห้องพลางนึกในใจว่าเพราะอะไรกันแน่ที่ทำให้ครูมาหาเขาถึงที่บ้าน
เอาจริงๆเขาเองก็กลัวที่จะเข้าข้างตัวเอง
เพราะเรื่องของเขากับคุณครูตรงหน้าไม่บอกก็รู้ว่าเป็นไปได้ยาก
“ครูมาหาผมทำไมครับ”
ทันทีที่มิ่งขวัญเริ่มพูดสายตาที่กำลังมองเรื่อยเปื่อยไปรอบห้องก็หันกลับมาหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มเจ้าของห้องทันที
แววตารู้สึกผิดยังคงถูกส่งให้เจ้าของห้องอยู่เสมอ
เพื่อบอกถึงเจตนาของการมาครั้งนี้
“เธอกำลังเข้าใจผิด...”
“....”
“ครูไม่ได้หมายความแบบนั้น
แต่ที่ครูจะบอกคือ...
ครูอยากลองจัดการเรื่องทั้งหมดด้วยตัวเองเพราะมันเกิดขึ้นมาจากครู
ครูกลัวว่าเธอจะวุ่นวายไปด้วย”
“ผมต่างหากที่ทำให้เรื่องมันวุ่นวาย
ผมมันงี่เง่า”
“ไม่ใช่แบบนั้น”
คนเป็นครูเริ่มเดินเข้าหาเด็กหนุ่มเจ้าของห้องจนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอีกคนที่กำลังนั่งก้มหน้าอยู่บนขอบเตียง
มือบางวางลงบนกลุ่มผมของนักเรียนชายในความดูแลอย่างนุ่มนวล
“ครูเองต่างหาก... ที่ไม่ยอมห้ามใจตัวเองตั้งแต่แรก”
เด็กหนุ่มที่ก่อนหน้าเอาแต่ก้มหน้าสำนึกผิด
เงยหน้าขึ้นมองคนเป็นครูอย่างฉงน ถึงสมองจะประมวลผลไม่ทันแต่เขาก็ไม่ได้โง่เกินไปที่จะไม่เข้าประโยคที่ครูพูดออกมาก่อนหน้านี้
“ถึงตอนนี้ครูจะยังไม่อยากยอมรับและไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกยังไงกันแน่”
“…..”
“แต่แน่นอนว่าเธอพิเศษกว่านักเรียนคนอื่น...”
ไม่รู้ว่าแสดงสีหน้าแบบไหนออกไปแต่แน่นอนว่าหน้าเขาต้องแดงอยู่แน่ๆ
แค่รู้ว่าสำหรับคุณครูคนสำคัญแล้วนั้นเขาพิเศษกว่าคนอื่นก็รู้สึกดีเป็นบ้า
“แล้วก็เรื่องที่เธอถามครูน่ะ...”
“….”
“ครูยังไม่มีแฟนหรอกนะ”
“แล้วคนนั้น...”
“พี่ชายครูเอง”
สบายใจเหมือนได้ยกภูเขาทั้งลูกออกจากใจ
ไม่รู้ว่าดีใจขนาดไหนที่ได้ยินแบบนั้นแต่ตอนนี้เขากำลังยิ้ม ยิ้มไปทั้งหน้าทั้งใจ
รู้สึกเหมือนถูกรดน้ำพรวนดินอย่างดี
ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาทำแบบนี้แต่ตอนนี้มิ่งขวัญกำลังบางอย่างที่เกินตัวไปมาก
อย่างเช่นการคว้าเอวคุณครูที่ยืนอยู่ตรงหน้าเข้ามากอดอย่างไม่สนใจสิ่งใด
“มิ่งขวัญเธอ!”
น้ำเสียงตกใจของคนที่ถูกดึงไปกอดไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มสะทกสะท้านแต่อย่างใด
กลับกันยิ่งทำให้ยุดยื้อกันมากขึ้นไปอีก
“ขออยู่แบบนี้แป๊บนึงนะครับ”
และเป็นผลเมื่อคุณครูคนเก่งเลิกยุดยื้อแข่งกับนักเรียนตัวดี
ยอมยืนเฉยให้เจ้าเด็กเอาแต่ใจกอดอยู่อย่างนั้น แม้ว่าจะรู้สึกหวิวในใจนิดหน่อยที่เด็กนักเรียนในความดูแลของตนแสดงออกว่ารักว่าชอบในตัวเองขนาดนี้
แต่พอมองดูหัวทุยๆที่กำลังซุกอยู่กับหน้าท้องไถไปไถมาเหมือนลูกหมาขี้อ้อนแล้วก็อดที่จะยกมือขึ้นมาลูบกลุ่มผมนั้นไม่ได้
ยังคงยืนยันคำเดิมว่ามิ่งขวัญน่ะ พิเศษกว่านักเรียนคนอื่นๆ...
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น